GEDOOGDE ONDANKBAARHEID - Taj Amsterdam

GEDOOGDE ONDANKBAARHEID

GEDOOGDE ONDANKBAARHEID

Bestaat er zoiets als gedoogde ondankbaarheid? Iets als ‘oké-ontevreden-zijn-ondanks-alles-dat-je-hebt’? Als je alles hebt dat je nodig hebt (zoals lucht in je longen, eten op je bord en liefde om je heen) mag je dan überhaupt nog wel zeuren?

Als perfectionist vind ik het moeilijk mezelf niet te zwaar af te straffen voor alles dat bij mij principieel gezien niet door de beugel kan. Mijn spirituele zelf daarentegen, vertelt me dat ik mild moet zijn voor mezelf. Daardoor botsen mijn wijzere zelf en mijn aardse, complexe zelf vaak flink met elkaar. Met name wanneer het aankomt op negatieve gevoelens als downheid, onzekerheid, angst voor de toekomst of ordinaire ontevredenheid.

En don’t get me wrong, ik ben een enorm dankbaar en (vrijwel) altijd tevreden mens. En dat is dan ook direct de zere plek. Ik heb lucht in m’n longen, eten op mijn bord, schoon drinkwater tot mijn beschikking, liefde om me heen en een gezond lichaam. Er zijn zat mensen in Afrika, Azië, Zuid-Amerika, het Midden-oosten en zelfs in ons eigen kleine landje die daar alleen maar van kunnen dromen. Dus heb ik überhaupt nog wel recht om te zeuren? Mag ik überhaupt wel eens unhappy zijn? Het is allemaal zo relatief, maar dat maakt het juist zo lastig.

Al ik weer eens aan het miepen ben over dat ik wil emigreren omdat het gebrek aan zon in Nederland me vaak down en energieloos maakt, over dat ik nog niet half heb gepresteerd wat ik gepresteerd had willen hebben op deze leeftijd of dat ik kinderen wil (NU!) maar er geen geld voor heb en ga zo maar door…Dan word ik woest op mezelf. Exact door die gedachte die ik hierboven zojuist beschreven heb. Ik heb het zó goed! Ik heb nul recht van zeuren of klagen of down zijn en zou eigenlijk alleen maar mogen lachen en blij zijn, altijd. Ik ben immers bloody blessed.

Een andere stem in mij zegt dat dat een absolute belachelijke gedachtegang is. En toch kan ik het schuldgevoel dan niet loslaten. Telkens als ik iets negatiefs voel, maak ik het nog tien keer erger by beating myself up over it.

Bestaat er zoiets als gedoogde ondankbaarheid? Tot op welke hoogte zijn ontevredenheid, onrust en gevoelens van unhappiness ethisch en spiritueel gezien geoorloofd als je bent geboren in de eerste wereld?

Ik weet het niet, en breek er zowel mijn hoofd als mijn hart en ziel over. So…als iemand er heldere gedachten over heeft…Do share.

Liefs,
Cho


LEES OOK:

Don't take life too seriously. Dít doet Taj' Shardey als workwise de stoppen doorslaan.>


Reacties

  1. Cho Cho

    Lieve Léonie,
    Allereerst: dankjewel voor de warme woorden! Super fijn te lezen dat onze hersenspinsels in goede aarde vallen. En ten tweede: dank voor het delen van je mooie inzicht en idee. Het is fijn om te lezen dat hier meer mensen mee bezig zijn.

    Jouw idee om iedere dag een bewust momentje voor dankbaarheid te nemen als tegenhanger van het uiten van je aardse ongemakken, is een heel tof idee. Ik zeg ’s avonds, liggend in bed, wel altijd biddend – naar wie of wat er ook moge zijn – ‘dankjewel’. Maar ik heb dat nooit gezien als een bewust momentje om te reflecteren en zo ook de ‘ondankbaarheden’ een plekje te kunnen geven. Dus vanaf nu ga ik dat proberen :-).

    Liefs,
    Cho

  2. Léonie Léonie

    Hi Cho,

    Ik volg jullie blog al een tijd en vind de onderwerpen die jullie aansnijden superleuk en interessant. Ik ben zo'n stille meelees-lezer die dus eigenlijk nooit reageert op de verhalen, maar dit topic spreekt me zó aan, dat hier nu verandering in komt! :)

    Ik worstel zelf ook met 'gedoogd ondankbaar' zijn en ik denk dat nog wel meer mensen een innerlijke strijd voeren wat dit topic betreft. Nu heb ik geen kraakheldere oplossing voor hoe we hiermee om 'zouden moeten' gaan; in hoeverre mag je inderdaad ontevreden zijn als je gezond bent en in principe alles tot je beschikking hebt? Ik heb voor mezelf inmiddels wel een manier gevonden om dit occassional gevoel van ontevredenheid een plaats te geven: met een dankbaarheidssteen - het klinkt wellicht supersuf, maar voor mij werkt het.

    's Ochtends pak ik dit steentje (souvenir van een reis, dus er zit een positieve vibe omheen) van m'n kast, denk ik aan alles waar ik dankbaar voor mag zijn, en stop ik het in m'n broekzak. Aan het eind van de dag leeg ik m'n broekzakken en komt de steen weer tevoorschijn, waardoor ik opnieuw aan alle mooie/fijne dingen in m'n leven denk.

    Door 2x per dag dankbaar te zijn voor wat ik wél heb, geef ik mezelf de ruimte om de rest van de dag af en toe te zeuren over de dingen die ik nog niet heb, en graag zou willen.

    Misschien werkt zoiets voor jou ook?

Laat een reactie achter
* Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden